Uitbreekervaring

Mensen die bang zijn voor vuurwerk, weten niet goed met hoevelen ze zijn. Terwijl tegenstanders van Zwarte Piet ieder jaar tijdens de intocht van Sinterklaas de straat opgaan, blijven mensen met knallenangst juist veilig binnen, ongezien en ongehoord, zodat niemand zicht heeft op de omvang van het knallenpro-bleem in Nederland. Hoeveel mensen ervaren Oud & Nieuw – en de weken ervoor en erna – als een periode van gedwongen huisarrest en eenzaamheid? Zouden het enkele honderden zijn, enkele duizenden, enkele tientallen duizenden?

Het nieuwe jaar begint pas écht als – ergens in de loop van januari – de laatste knal heeft geklonken, en íedereen weer de straat op kan: hondenbezitters, mensen met de gevoeligheid van honden, ouderen, autis-ten, mensen met hersenletsel, kleine kinderen, et cetera. Eigenlijk zouden wij vuurwerkhaters samen moe-ten komen en protestgroepen moeten vormen, maar we zijn te blij: als koeien zijn we die de hele winter op stal hebben gestaan en eindelijk weer frisse lucht kunnen opsnuiven, rondlopen en -rennen zonder angst, gekke sprongen makend, de ledematen strekkend en de vrijheid vierend, waarvan we – nadat die een paar weken drastisch ingeperkt was – ten volle beseffen hoe oneindig waardevol die is.

Mijn eigen nieuwjaar begon op 3 januari, toen ik me – enigszins aarzelend – naar Amsterdam begaf en het vuurwerk slechts een vaag oorlogsgeraas in de verte was, niet dichtbij genoeg om me terug mijn holletje in te jagen. De rijk gedecoreerde bakstenen gevels van grachtenpanden, de boekhandels, de expositieruimtes – alles heette me stralend welkom, ook al was de lucht grijs en sloegen de wind en de regen tegen me aan. Straten ademden weer mogelijkheid en ruimte, geen dreiging en kabaal, en ik moest mezelf bedwingen om geen huppelpasjes te maken en niet ‘De wereld is van mij!’ te zingen.

Het was zo’n typische uitbreekervaring, die iedereen wel kent die ooit een scriptie of boek heeft geschreven, of om wat voor reden dan ook een periode te weinig buitenshuis is geweest, onder de mensen. Als je dan plotseling wordt meegezogen in de dynamiek van de stad, in de vibe van een dansfeest, in een levendig gesprek of de armen van een aantrekkelijke man, dan is het – zoals mijn Amsterdamse tante beschreef – alsof het vlammetje vanbinnen weer wordt aangestoken, het vlammetje dat levende mensen van zombies onderscheidt, mensen met hartstocht van mensen die vergeten zijn hoe fris en spannend en sappig het leven eigenlijk is. Het is een ervaring van lente, die echter op ieder moment van het jaar kan plaatsvinden. Voor vuurwerkangstigen komt dat moment ergens in januari, als zelfs de fanatiekste knallers de straten eindelijk weer aan hun medemensen hebben vrijgegeven.

Gelukkig nieuwjaar!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s