Ervaring met abortus

‘Zou ze zelf ooit een abortus hebben ondergaan?’ Dat vragen mensen in mijn omgeving zich vast weleens over mij af, aangezien ik al jaren over het onderwerp oreer met de innigheid van een ervaringsdeskundige of direct betrokkene.

Zo moedig ik mijn vriendinnen aan om zich, net als ik, aan te melden als abortusbuddy, een vrijwilliger die vrouwen begeleidt bij hun gang naar de abortuskliniek. En wie ook maar enigszins interesse toont, krijgt van mij het indringende filmpje Why I Give Abortions toegestuurd. Daarin vertelt een Ierse abortusarts over de grote opluchting bij vrouwen die ze, via een abortus, verlost van een onbeschrijflijke fysieke en existentiële last. Ik geloof dat ik precies begrijp waarover ze het heeft.

En toch heb ik nog nooit een abortus ondergaan. Dat ik de genoemde opluchting zo goed begrijp, heeft alles te maken met de grote geruststelling die het mij biedt om in Nederland voor een veilige abortus te kunnen kiezen. Ik geloof dat mijn leven er anders uit zou zien als die mogelijkheid niet bestond, angstiger en ver-krampter, minder toegewijd en gedreven. Het zou voelen alsof mijn leven en mijn lijf mij minder toebeho-ren. Alsof het minder zin heeft om te investeren in een toekomst waarover ik, als het erop aankomt, maar heel weinig te zeggen heb.

In een land met een abortusverbod zou het moederschap me al vanaf mijn prilste menstruatie boven het hoofd hangen als iets wat plotseling kan toeslaan, ongeacht of ik eraan toe ben, of ik de middelen heb om een kind te onderhouden en of ik daar wel naar verlang. Alles wat ik opbouw en plan zou permanent op losse schroeven staan, wat mij een grote psychische achterstand zou geven ten opzichte van mannelijke studiegenoten en collega’s, wier leven door ongewenst ouderschap over het algemeen een stuk minder wordt ontregeld en beperkt.

(Zelf vrees ik dat ik, met een ongewenst kind, zo’n beetje alles zou verliezen wat me dierbaar is, van mijn vruchtbare concentratie en de mogelijkheid om rond te komen van het schrijven tot mijn huidige woning, die veel te klein zou zijn voor twee.)

Het feit dat ik als vrouw zonder kinderwens überhaupt een romantische relatie durf aan te gaan en kan genieten van seks met een mannelijke partner, hangt rechtstreeks samen met de mogelijkheid van abortus. Ook al doe ik mijn best om niet zwanger te raken, het is algemeen bekend dat elke vorm van anticonceptie kan falen. Enigszins ontspannen vrijen – en leven – lukt me dus alleen doordat ik weet dat ik, in het geval van een ongelukje, niet door de Nederlandse staat tot ongewenst moederschap zal worden gedwongen.

In mijn ogen zijn dan ook véél meer vrouwen ervaringsdeskundige dan alleen diegenen die daadwerkelijk een abortuspil hebben geslikt of een zuigcurettage hebben ondergaan. Je hebt ervaring met abortus als de geruststellende mogelijkheid ervan je ten volle laat leven en vrijen zonder angst. Als je je baarmoeder niet als een duister, zelfs vijandig orgaan met een eigen wil ervaart, maar als een intieme medestander die niet met je op de loop zal gaan. Omdat er altijd een veilige uitweg mogelijk is.