Zonder zwembroek

Zijn puberteit is nog niet aangebroken, maar een kleine jongen is hij toch ook niet meer. Daarom is het des te opvallender dat hij naakt over het strand dartelt, volkomen ongegeneerd. Hij is met zijn vader, die wel een zwembroek draagt, aan het badmintonnen; er staat weinig wind. Vanuit de strandtent waar ik zit, zie ik hem af en toe mijn blikveld binnen rennen, waaruit hij vervolgens snel weer verdwijnt, achter de veder- lichte shuttle aan.

Na afloop van het spel draalt hij verveeld rond zijn familieleden, van wie enkele zojuist uit zee gekomen zijn en zich staan af te drogen. Nonchalant neemt hij allerhande charmante poses aan, met afwisselend zijn linker- en rechterbeen als standbeen en het andere ontspannen opzij, waarbij mijn blik gekluisterd wordt door de wisselende hoogte van zijn heupen en de strekking en ronding van zijn zij. Aan eten kom ik nauwe- lijks toe; liever gluur ik door mijn – speciaal voor dat doel opgezette – bril naar de Adonis-achtige jongeling achter het glas, tegen een achtergrond van zilvergrijze avondlucht met een zachtroze gloed.

Is het ‘fout’ om me zo te verlustigen aan de charmes van een nog onrijpe jongeman, die zich van geen kwaad bewust is? Maar waarin schuilt dan het zogenaamde ‘kwaad’ van mijn esthetische interesse? Het is alsof ik een levend standbeeld uit de oudheid zie, een jeugdige Eros van een jaar of negen, een beeldschoon godje dat – traditioneel met pijl en boog – verliefdheid in de harten van de mensen doet ontluiken, zonder zelf in erotische zin actief te zijn.

Wat me vooral aan de jongen fascineert, is de volstrekte natuurlijkheid waarmee hij zich in zijn naaktheid beweegt, ongehinderd door de aanwezigheid van andere mensen. Hij is mooi zonder dat hij weet dat hij het is, hoewel hij duidelijk behagen schept in zijn gezonde, levendige lichaam. Ik moet aan de engelachtig blonde Tadzio uit Visconti’s film Tod in Venedig denken, een jongeling in gestreept badpak van wie hoofd- persoon Aschenbach volkomen bezeten raakt, en die hij geen minuut van de dag uit het oog verliest. Helaas begint ‘mijn Tadzio’ al snel zijn kleren aan te trekken, zodat zijn mythische schoonheid door een slobberig t-shirt en een korte broek aan het zicht onttrokken wordt. Ik zet mijn bril af en ga verder met eten.

Een gedachte over “Zonder zwembroek

  1. Wat knap om zo’n bloot kind, waar sommige mensen zelfs aanstoot aan zouden kunnen nemen, te verheffen tot iets heel moois en teers en het te verbinden met de persoonlijke ervaring, de oudheid en een iconische film als Tod in Venedig. Een prachtig pleidooi voor de pure esthetische schoonheid van de naakte jongeling dat daarbij ook nog eens zo levendig is geschreven dat het leest alsof je er als lezer bij bent geweest…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s